viernes, 29 de junio de 2018

Football&Fashion vestindo a Hércules FV 28.6.2018






Fútbol e Moda
Son moitos os deseñadores que se inspiran no fenómeno de masas que é o fútbol para faceren as súas coleccións e non son poucos os xogadores que aparecen retratados nos medios de comunicación como auténticos fanáticos da moda. Éstes e outros extremos do xogo entre moda e fútbol recóllense nunha exposición que se está a celebrar en Florencia.                             
Fanatic Feelings Fashion Plays Footbal celébrase coincidindo co salón Pitti Uomo de Florencia que é unha grande feira dedicada á moda, na que miles de empresas de todo o mundo veñen expoñendo as súas coleccións dende hai 94 edicións e onde se celebran desfiles, se convocan roldas de prensa e se celebran exposicións e conferencias a redor da moda e os seus ámbitos. É unha gran cita comercial que ten aumentado a súa influencia sobre outros ámbitos abranguendo o eido cultural dun xeito manifesto. Daquela co gallo da cita comercial atopamos en Florencia cada tempada destacadas novidades artísticas, musicais, literarias e de pensamento.      
Este ano coincide ademais co Mundial de Fútbol en Rusia así que a teima da moda e o sport está aínda si cabe máis en primeira liña. A construción do imaxinario masculino atopa un espazo principal no deporte ó redor do cal gravitan moitos dos carácteres que de xeito tópico procuran os varóns para a definición do seu aspecto e personalidade. Vigor, fortaleza, afán competitivo mesmo belicoso, fortuna, beleza son algunhas das caras do heroe que triúnfa no fútbol e por ende son o desiderátum das hordas de afeccionados e seguidores dese espectáculo e dos seus protagonistas. Os novos Hércules coas súas doce probas son os futbolistas.
Os comisarios da mostra Markus Ebner, fundador en Alemaña das revistas Achtung Mode e Sepp Football Fashion e o crítico de arte contemporánea Francesco Bonami, frecuente colaborador nas salas de exposición de Fortezza da Basso, e recoñecido director de Flash Art Magazine  agás de ter comisariado mostras dende na WhiteChapel Art Gallery de Londres até o Musée d´Art Moderne de la Ville de Paris pasando polo comisariado da Biennale di Venezia en 2003, teñen convocado a un heteroxéneo elenco de artistas, cineastas e deseñadores para argumentar a súa tese sobre a definición da moda masculina da man do deporte por medio desta mostra.
Os debuxos e fotografías de Karl Lagerfeld director artístico de Chanel. creador interdisciplinar e artista todoterreo presentan unha visión romántica e heterodoxa dos ídolos do deporte. Xunta eles o desmitificador filme de Philippe Parreno e Douglas Gordon A 21st Century Portrait que recolle un partido de Zinédine Zidane filmando soamente e totalmente o xogo do deportista ó longo do partido, recollendo moitos momentos de desánimo, fatiga e espera, da unha visión fráxil dun heroe no campo de batalla.
Hai proxectos específicos feitos para a mostra que percorre a vida dalgúns dos meirandes xogadores europeos como George Best, Eric Cantona ou o campión do Torino, Gigi Meroni. Noutra sección se fai un desenvolvemento da moda Street Wear da man de moitos dos seus máis senlleiros representantes que, non se esquece, son profesionais do fútbol. David Beckham, Neymar, Franck Ribéry son algúns dos deportistas convertidos en modelos.
A moda de home está a pasar por un momento onde se mestura a vixencia dunha nova xastrería, xunta o auxe da roupa deportiva, da roupa informal e da roupa levada de xeito espontáneo ou de estilo na rúa. A exposición afondará sobre novas posibilidades para o armario dos homes como por exemplo a de levares a camiseta do noso equipo favorito debaixo dun abrigo ou unha chaqueta de xeito informal.
Tanto a moda como o fútbol comparten un certo discurso expresivo inmediato e un aspecto fortemente emotivo, a moda con desfiles de conspicua brevidade e o fútbol cunha cesura emocional que se mantén nun infinito de tan só 90 minutos pero que se prolonga durante todo o campionato.             
Trátase dun proxecto expositivo que afunde a moda coa súa elegancia e beleza, xunto á socioloxía da fama e a popularidade inherente no fútbol. Salientando a un tipo de home do século XXI ancorado na individualidade e o individualismo. Un  heroe postmoderno protagonista dun novo relato na sociedade que subliña o presente inmediato, o suceso do partido hoxe e agora, fronte a calquera pasado ou futuro. Un relato onde non conta nin o país de orixe, nin a cor ou relixión do persoeiro se non que prima o seu éxito hedonista. No que o idioma e o xogo e a canle son os medios de comunicación. Estas e outras son características que corresponden de seu tanto a moda como o deporte, os estadios son as novas catedrais, a moda é a súa aliada.

O estilo sport
Un dos deseñadores que con máis fincapé emprega o universo do fútbol para recrear o seu propio é o belga Dirk Bikkembergs. Quen ven deseñando zapatillas deportivas con forte carácter e personalidade inspiradas nas botas de cravos de xogo en herba dende hai máis de vinte anos. Ademais  centra as súas coleccións na vestimenta deportiva ou de inspiración sport e mesmo ten convocado a atletas para seres a imaxe das súas campañas de publicidade. O xogador do Atletic de Bilbao, Aitor Ocio, foi dunha volta retratado para a campaña de publicidade da firma, o mesmo que os membros do F.C. Fossombrone,  oriúndo da vila onde está localizada a empresa.
Máis quizás a máis singular das colaboracións da firma co eido do fútbol aconteceu en 2009 cando, crearon un apartamento para o defensa do Brera F.C., Andrea Vasa. A acción consistiu en converter un establecemento comercial a ras de rúa nun escaparate ou sala de museo onde expuñan as creacións do deseñador convivindo co futbolista facendo as accións cotiás. O público podía visitar as habitacións e mesmo camiñar entre os obxectos de uso cotiá do xogador cando non atopar de cara ó mesmísimo futbolista saíndo da ducha!.
Outras exposicións alén da exposición relacionando fútbol e moda ou sport e moda, foron a mostra de Raf Simons na Biennale de Firenze do ano 1998, titulada 2001 minus 3, na que un grupo de adolescentes vivía nun apartamento instalado na Stazione Leopolda, vestidos con estética sport e facendo a vida cotiá propia dun rapaz de curta idade.
A mostra Smarter, Faster, Tougher foi celebrada no Toronto Design Museum no ano 2015 co gallo dos Panam Games. E coincidindo cos Xogos Olímpicos de Londres no 2012 o Design Museum de Londres presentou Design to Win e o Fashion Museum de Bath expuso Sport & Fashion.
A moda deportiva invade o noso armario, os futbolistas son os nosos modelos e os museos dedican as súas exposicións ó fútbol. O fanatismo do fútbol ou da vida postmoderna.
Román Padín Otero.     



martes, 26 de junio de 2018

efémero postmodern men´s fashion















EFéMERO 2018.
Ponente: Román Padín Otero
Doctor en Bellas Artes por la Universidad de Vigo, con la tesis “La articulación de la moda en el espacio museístico en el cambio de milenio”. Profesor en ESDEMGA, colaborador en prensa. Licenciado en derecho.
Ponencia: Postmodern Men´s Fashion.
La moda masculina es objeto de menos atención que la femenina. Las exposiciones y publicaciones dedican más espacio al vestido de la mujer pues resulta más complejo, vistoso y su tratamiento académico se apoya en el valor material de la alta costura. Frente a eso, el vestido de hombre ha sido evitado en los estudios, las muestras y en la iconografía, sobre la base de la austeridad del aspecto masculino y la “gran renuncia” de los caballeros a aderezarse desde el nuevo régimen. El final del siglo XX y el inicio del siglo XXI, han visto el despertar y asentamiento de la complejidad y vistosidad en la ropa de hombre, gracias a una tendencia socio cultural liderada por los movimientos musicales, que encontró apoyo teórico en el postmodernismo.  
En la década de los años 1960 se inició una revolución progresiva en la ropa del hombre, ampliando las posibilidades, formas, colores, estilos en el vestuario masculino. La bella silueta italiana, unos trajes más estrechos, estilizados fue retomada por Hardy Amies quien exportó desde el Reino Unido a Estados Unidos trajes de confección para caballero con innovaciones como ventilación en la espalda, cintura marcada y dos botones. El modisto francés Pierre Cardin, aportó la moda futurista, inspirada en el alunizaje del hombre. Una estética que se combinó con el estilo mod,  el aspecto que llevaban los Beatles. La moda de Carnaby Street fue la siguiente novedad, con las creaciones de John Stephen. Trajes de satén, pana, terciopelo, pantalones de talle alto o bajo, camisas de flores, corbatas de colores y gorras beatle crearon el London look. Tiendas de Carnaby Strret, Picadilly, King´s Road, Dover Street, vestían una nueva élite con estilo paquistaní/indio de jet set hippie. Tommy Nutter creaba nueva sastrería en Savile Row, con clientes como Mick y Bianca Jagger, Twiggy, The Beatles.  El final de los 1960, destacó una moda ecléctica, étnica, exótica, combinando invenciones caseras y antiguallas. Era la imagen de la cultura liberal de esa década, con viajes a oriente, drogas, hedonismo que desembocó en una beligerancia social frente a la guerra de Vietnam. De aquel estilo de color en la moda hippie se pasó a otro color en la moda glam-rock con David Bowie y Marc Bohan en los años 1970.  En el final de la década Giorgio Armani deconstruye las chaquetas y la silueta, tal y como se ve en American Gigolo. El traje blanco se recupera con un recuerdo a los años 1920 del Gran Gatsby en la película Saturday Night Fever. Y el White Duke de Bowie. La imagen futurista de los años 1980 con evocaciones a los años 1940 de amplias hombreras se encontó en Blade runner en 1982. Y las siluetas trapezoidales de los modistos del prêt-à-porter de lujo parisino Thierry Mugler, Claude Montana, Jean Paul Gaultier, Azzedine Alaïa. El glam rock había aportado plataformas, estampados de serpiente y glitter, luego el punk fue el que llevó el espíritu social de la calle a la moda. Malcolm Mclaren y Vivienne Westwood en su tienda de King´s Road, World´s End, llenaron las camisetas de frases provocativas, referencias políticas, sexuales y aún masoquistas en ocasiones, los pantalones de imperdibles y las chaquetas adornadas con pintadas y banderas. La colección Pirate de Vivienne Westwood 1981-1982, abrió el camino a otro atavío musical, el de los nuevos románticos. Luego los góticos, break dancers, hip hop look, grunge con Kurt Cobain de Nirvana,  abrieron las posibilidades a otros modos de hombre. La influencia de revistas como I-D, The Face, Blitz, Arena fue decisiva en la década de 1980 y el trabajo del estilista cobró importancia en una época de combinaciones de todas las épocas para el vestido del hombre. Ray Petri y Simon Foxton fueron dos de los más notables creando apariencias transversales. Los grandes diseñadores hacen aparición en los años 1980, Ralph Lauren con su estilo Ivy League, Calvin Klein con el cuerpo y la ropa interior en anuncios de jeans, Giorgio Armani y la deconstrucción. En 1984-85 Jean Paul Gaultier traspasa fronteras de género e identidad con la colección Et Dieu créa l´homme en la que presenta faldas para señores. Otra iconoclastia procedió de los diseñadores japoneses en esa época Issey Miyake, Rei Kawakubo, Yohji Yamamoto, presentaban siluetas bidimensionales, de color negro, con descosidos, rotos, fluidez y otra belleza wabi-sabi. Al tiempo surge el diseñador procedente de las escuelas de moda con fuerza, el grupo de los 6 de Amberes (Dirk Bikkermbergs, Ann Demeulemeester, Walter van Beirendonck, Marina Yee, Dirk van Saene, Dries van Noten), incorporan un nuevo ideal de hombre. Antes Martin Margiela crea un nuevo tipo de diseñador ausente, provocador y con interés por el reciclado. Después Raf Simons crea la nueva silueta alargada y pálida de joven europeo frente a los cuerpos atléticos norteamericanos. En Londres Andreas Kronthaler diseña MAN para Vivienne Westwood. En Paris Hedi Slimane profundiza en la silueta estilizada, Jil Sander en el minimalismo junto a Helmut Lang. Tom Ford usa el sexo para diseñar y vender, Paul Smith reinterpreta con colores el sastre inglés desde Londres. Surge la moda de España notablemente con Adolfo Domínguez, Sybilla, Jesús del Pozo, el joyero Joaquín Berao. Se produce la invasión de diseñadores anglosajones en Paris (Galliano, McQueen, Ford) y una nueva etapa con el siglo XXI en la que las grandes corporaciones del lujo rivalizan en audacia frente al ingenio con personalidad de las pequeñas empresas.  Se relanzan las viejas casa de alta costura con fuertes colecciones de pêt-à-porter de mujer y hombre. Ricardo Tisci al frente de Givenchy en 2010 crea la revolución de hip hop, sports, urban, falda, pantalón.  Tom Ford insiste en el porn chic. Neil Barret en Prada crea un hombre esencial.  En 2010 se relanza la sastrería tradicional con un giro, incidiendo en la napolitana frente a la inglesa, extremando la inglesa frente a otras y desarrollando un negocio mundial de moda de hombre con Blazer, americana, traje, chaqueta, muy guiado por la influencia del elegante Lapo Elkann desde las páginas de L´Uomo Vogue en abril de 2012  En el lado opuesto diseñadores de vanguardia como Rick Owens, comienza a generar su cohorte de fieles seguidores y a marcar los aspectos más extremos. Del mismo modo que Thom Browne crea un look de colegial extremo en su sastrería. Christophe Decarnin relanza Balmain y sus siluetas de vértigo. Stefano Pilati en Zegna hace sofisticación. Y sobre todos ellos se mantienen con cierta constancia Versace y Dolce&Gabanna. En 2015 se produjo una sobrevenida moda del telón de acero con Demna Gvasalia, Gosha Rubchinskiy, con un estilo de nuevo clochard y de relectura de ropa del pasado. Otras vanguardias como la de Craig Green, Afterhomework Paris, Virgil Abloh, representan el hombre poliédrico del 2018 en adelante, manifiestamente con la revolución del todo vale de Alessandro Michele al frente de Gucci desde 2015.
Las más recientes forma de vestir del hombre es, moda ecléctica que abarca desde nueva sastrería, a moda de vanguardia, siluetas transversales de grandes cadenas de ropa económica (silueta gallo), cierta tendencia a la ideología en cuestión de sostenibilidad (de materiales, reciclaje, circularidad del diseño, orígenes ciertos, derechos humanos), cierta presencia del no-género, carrusel de siluetas sartoriales desde lo amplio a los ajustado, carrusel de siluetas de ropa deportiva urbana desde lo retro a lo futurista.         
Román Padín Otero


jueves, 31 de mayo de 2018

AZZEDINE ALAÏA: THE COUTURIER FV 31.5.2018






Azzedine Alaïa: O Modisto
Non se pode escribir a historia da moda dos derradeiros 50 anos sen citar a catro creadores do prêt-à-porter de luxo, Thierry Mugler, Claude Montana, Jean Paul Gaultier e Azzedine Alaïa. Eles conformaron unha vangarda áxil no mundo do deseño fronte ó estatismo das grandes casas de alta costura parisina. Con eles o mundo deuse conta de que había outras formas de moda, máis diversa, audaz, contemporánea, investigadora do corpo, feita en serie, con halo de exclusividade e percibida como unha forma de arte que ía marcar a época postmoderna.  A un de ese catro modistos estáselle a dedicar unha exposición monográfica en The Design Museum en Londres.
Azzedine Alaïa The Couturier inaugurouse no mes de maio e ficará aberta até outubro. Trátase dun proxecto de mostra que foi concibido polo modisto xunto ó comisario Mark Wilson quen é chief curator no The Groninger Museum en Holanda. A exposición por mor do destino tense convertido nunha homenaxe póstuma pois Azzedine Alaïa faleceu de súpeto en novembro pasado, procurando notable conmoción no mundo das artes.
En xaneiro deste ano inauguraba a exposición Azzedine Alaïa Je Suis Couturier no fermoso edificio propiedade do creador na rue de la Verrerie  no Marais de Paris. O inmoble que era as veces fogar, taller, tenda, sala de exposición e enderezo para a pasarela das creacións do deseñador  tunesino sirve de museo temporal para case que medio cento dos traxes saídos das mans do modisto. Esta mostra está comisariada polo que fora director do Palais Galliera de Paris até hai pouco, Olivier Saillard e permanecerá aberta até xuño. Son pois dúas as homenaxes paralelas que se lle fan ó modisto e ámbalas dúas están a convocar a moito público e serviron para reunir ó incondicionais, amigos, musas e artistas asiduos no mundo de Alaïa.  
Para o público galego e español quizais non sexa moi coñecida a súa figura fronte ós outros célebres deseñadores dos anos oitenta. Mugler é familiar polo seu perfume Angel; Gaultier é moi célebre polas roupas para Madonna, as saias para home e os seus perfumes; Montana quizais algo esquecido polo tempo pero é recordado tamén polo seu perfume, polas coleccións de alta costura que fixo para Lanvin, e polos abrigos e chapeus de cor azul Klein que deseñou para Grace Jones. Esta actriz e cantante de aspecto atlético foi tamén unha das célebres clientas e musas de Alaïa. A súa silueta de xerro grego embutida nun traxe de tiras elásticas de cor violeta con carrapucha, é quizais a más memorable das siluetas do deseñador.
Nado en Tunisia en 1940 trasladouse a París traballando en Dior, tan solo cinco días! E logo en Guy Laroche durante dous anos, para ter despois un singular oficio. O de modista interno da Condesa de Blégiers entre 1960 e 1965, para despois ter o seu propio negocio en Rue de Bellechasse, onde comeza a grande sona do modisto. Polo seu atelier pasa Zsa Zsa Gabor, Arletti, Cécile de Rothchild e Louise de Vilmorin entre outras. Logo no ano 1979 apareceron as súas creacións en ELLE Magazine e dende 1981 creou a súa propia liña.
Alaïa foi dos primeiros en propoñer as viscosas, fixo vestidos, maias e chaquetas de coiro esculpido, bustiers que eran apertados e sexys, roupa que non tiña complexos e salientaba as formas redondeadas dos corpos das mulleres. En contra doutros deseñadores que concibían os traxes colgando dos ombreiros os traxes de Alaïa empregan o corpo, a cintura, as cadeiras, a totalidade do corpo como soporte para os traxes. As donas co corpo adoitado adoraban os seus vestidos, como por exemplo Tina Turner quen foi unha das súas clientas que empregaba os seus traxes mini con polisón marcando as costas e o cu. Deseñaba para unha nova dona poderosa, segura de si mesma o con fermosos tecidos, acabados e cores. A lista das súas clientas e musas inclúen a Farida Khelfa, quen non soamente desfilaba para el con ese xesto un pouco distante que a caracterizaba, se non que tamén levaba a súa roupa nas rúas, e recentemente logo do pasamento do modista asistiu e encabezou moitas das homenaxes ó creador entre elas as exposicións de París e a de Londres. Paloma Picasso foi tamén amiga e clienta, formando parte dun ambiente de artes e artistas onde a pintura de por exemplo Julian Schnabel decoraba cos seus cadros de pratos rotos os ateliers do modisto, mentres este drapeaba sobre o corpo da modelo un traxe. A figura de Alaïa está na tradición do modisto coleccionista de arte e rodeado de artistas como o fora Poiret ou Doucet. E está tamén na tradición da alta costura con un mestre que sabe confeccionar el mesmo a totalidade do modelo pois coñece a xastrería, o drapeado, o corte, sendo á vez  innovador nas formas.

Supermulleres.
Sendo unha figura tan senlleira pódese entender que non son estas dúas exposicións en Londres e París as primeiras que se lle dedican ó modisto. No ano 1998 xa expuxera no Groninger Museum, onde habería de recuncar no 2011, cunha instalación futurista creada por Mark Wilson.
Expuso asemade en lugares históricos. No ano 1996 o Palazzo Crosini de Florencia albergou as súas creación. E no ano 2015 a Gallería Borghese de Roma presentou unha mostra na que os traxes de Alaïa dialogaban cos frescos e as esculturas marmóreas do templo das artes romano.
O Palais Galliera de Paris dedicou asemade unha grande e ben estruturada monográfica no ano 2013 que reuniu as toda a elite artística e cultural da capital Francesa e tivo moita sona entre o público.
A montaxe das exposicións de Azzedine Alaïa caracterízanse por mostrar os corpiños dos vestidos sobre saias que duplican ou triplican a súa lonxitude real. Daquela asistimos á visión duns corpos de supermulleres asentados sobre escultóricas bases que permiten percibir o conxunto cun poderoso efecto de verticalidade formal case que grecoromano que pode recordar á cariátides do templo homónimo na Acrópoles de Atenas. Xunta estes modelos hai outros que reproducen o modelo real cun aumento global dun aproximadamente 30% o que as converte en formas de verdadeiras proporcións de escultura pública.
En Londres case que medio cento de modelos responden a esta estrutura de hiperdimensión lonxitudinal e aparecen apoiados sobre bases metálicas de acabado brillante e fermoso. Creando un efecto poético que semella proxectar ás donas que Azzedine Alaïa tanto amou cara as estrelas nas que el as convertía. Alaïa o máis pequeno do grandes couturiers está agora entre as estrelas.
Román Padín Otero



jueves, 26 de abril de 2018

HEAVENLY BODIES FV 26.4.2018


Heavenly Bodies. MET. 10.5.2018- 8.18.2018. Curator: Andrew Bolton

Corpos Celestiais
A nova exposición do Costume Institute no Metropolitan Museum de Nova York topa ca igrexa católica. Moda e relixión comparten espazo nas salas do museo en Heavenly Bodies: Fashion and The Catholic Imagination (10 maio-8 outubro) que mostra conxuntamente as creacións de recoñecidos modistas con pezas de arte sacra e hábitos relixiosos, forxando unha mímese entre ambos universos. Trátase da maior das exposicións de moda presentadas até a data pola institución pois ocupa o edificio do museo situado na quinta avenida e o edificio dos claustros.
Expóñense modas pertencentes á colección do museo e outras cedidas para ocasión xunto a pezas de arte sacra, procurando un diálogo entre ambos mundos. Hai tamén na mostra unhas 50 pezas téxtiles procedentes dos Museos Vaticanos que se mirarán por vez primeira alén das portas de San Pedro.
Explica o comisario da mostra, Andrew Bolton, que moitos dos modistos de formación católica atopan na relixión unha inspiración metafórica que dirixe nalgún momento os seus impulsos creativos. Non se oculta que algúns deseñadores empregan a temática relixiosa para provocar, o cal pode parecer relacionado coa propia idea latente nesta mostra. Pois se trata do maior acontecemento periodístico da parte máis frívola da moda, cheo de estrelas do pop, rock, cinema, deporte que avanzan por unha alfombra vermella poboada polos sensuais  corpos espidos das donas e os rechamantes traxes de escena dos cabaleiros. Todos eles nesta volta deixarán voar a súa imaxinación para levar traxes acordes coa temática relixiosa da convocatoria. Parece que a polémica está servida, o palio da escalinata do museo vai estar enchido de cuestionables ou abraiantes versións de mitras, casullas, sotanas e báculos.
O que certamente aparece como desideratum do comisario é salientar, con polémica ou sen ela, que a relixión católica como crenza ten inspirado moitas das máis extraordinarias creacións artísticas. Pois os máis dos modistos e deseñadores inspíranse na relixión por causa da memoria involuntaria, cando incorporan  ás súas creacións o que son recordos de infancia ou memorias de vellas costumes e tradicións relativas ós sacramentos e celebracións relixiosas no tocante ó vestido. Recollendo polo tanto as teimas relixiosas para as súas roupas por causa da nostalxia e pola procura da beleza que encerran as obras de arte e vestimentas da relixión católica en si mesmas. O traxe de John Galliano para Christian Dior alta costura evocando unha sotana, capa, mitra, pectoral dun hipotético papa na colección inverno do ano 2000, feito con profusión de bordados e valiosos materiais, evoca unha imaxe onírica dese persoeiro na mente do modista. O traxe de noiva de Christian Lacroix alta costura do inverno do ano 2009 que ten unha forma case que idéntica á Virxe do Rocío, non ofrece outra lectura que a da posta en valor da beleza formal desas imaxes relixiosas de virxes e santos. E mesmo o traxe de encaixe dourado con saia de garda infante, mantilla e peiteado con deseño de Domenico Dolce e Stefano Gabanna na alta moda de primavera 2013, ten unha mestura de orixes que gravitan entre as irmandades de Semana Santa e Marlene Dietrich no filme The Devil is a Woman dirixida por Josef von Sternbeg en 1935.
A arte bizantina ocupa unha parte da mostra, pois son numerosos os deseñadores que teñen sentido o influxo desta forma artística nas súas creacións. A célebre Coco Chanel conta entre o seu identificable imaxinario coas cruces e cadeas bizantinas de inspiración veneciana.  Karl Lagerfeld deseñou para Chanel Métiers d´Art inverno 2007, un chaleco de fantasía con pedrería en forma de cruz bizantina e ortodoxa, que se fai dialogar na exposición, cun relicario do século XIV feito en prata, esmalte, coral, vidro, cristal de roca e ouro. Christian Lacroix incorporou unha enorme cruz bizantina con ouro e pedrería a un corpiño na colección de inverno de 1988, que se vencella na mostra, ó mosaico de Ktisis do ano 500 feito en mármore e cristal. Na súa derradeira colección de inverno 1997, Gianni Versace, deseñou vestidos de cristais, ouro, metal e pedrería inspirados asemade nos micro mosaicos da catedral de Ravena, que na mostra se poñen en diálogo cunha cruz procesional bizantina do ano 1000.
Outra teima que abrangue a mostra é a dos hábitos de ordes relixiosas católicas e os sete sacramentos. Un célebre traxe de noiva creado por Cristóbal Balenciaga no ano 1967 evoca unha toca de monxa e unha capa monástica pola súa sinxeleza. María Grazi Chiuri e Pierpaolo Piccioli para Valentino alta costura primavera 2013 creaban modelos de corte monacal, con longas saias de evocación renacentista. Non poucos dos tocados e chapeus de Philip Treacey procuran entre as formas mais volátiles da historia da arte dos peiteados e decorado de testas a súa inspiración. Chapeus de prior, de monxa, de dona cortesá medieval, aparecen en moitas das coleccións do famoso facedor de sombreiros británico, entre eles pódese sinalar o de alta costura 2001 chamado Madonna Rides Again II.
Se a moda é a máis popular das artes e a súa incorporación ós museos é unha positiva novidade da derradeira década, as exposicións organizadas por Andrew Boltón no MET son a escola de menciñeiros na materia. Imprescindibles laboratorios de formas onde se mestura filosofía postmoderna e artes universais.        
As actrices e o traxe talar.
A relación entre a moda e a egrexia católica cando as roupas relixiosas e os ritos serven como inspiración para os modistas non deixa de resultar complexa. Atopar roupas de bispo, cura ou mesmo do papa convertidas en vestidos luxosos para donas ou traxes xastre para cabaleiro non pode se non asombrar pois semella a transformación do amor sacro en amor profano, da virtude da contemplación no vicio da vaidade. Mais non hai que esquecer que o boato da egrexia e o protocolo dos ritos son as bases formais da práctica mesma da relixión e subliñan coa beleza material das pezas de arte sacro e o luxo dos obxectos e prendas a propia existencia da fe.  
Esta singular inspiración da moda na imaxinería do relixioso que propón a exposición non é ortodoxa se non que busca conexións heterodoxas dun xeito ecléctico ou postmoderno. Un referente do que en certa medida atopamos na mostra é o que creou Ava Gardner no ano 1955 cando luciu un pequeno vestidiño negro deseñado por Sorelle Fontana de Roma, que non era outra cousa que una adaptación sexy do traxe talar de cura para seguir as curvas do corpo voluptuoso da actriz que se acompañaba dunha cruz no peito e un sombreiro. Tal era o parecido do vestido co traxe relixioso que as modistas, donas piadosas e practicantes, solicitaron o permiso das autoridades relixiosas para confeccionalo. Un vestido semellante foi levado por Anita Ekberg no filme La Dolce Vita de Federico Fellini no ano 1960. Daquela esa moda de inspiración relixiosa era o mais sinxela e inocente que se poda imaxinar.
Una emprego no vestido da temática relixiosa con vontade de provocar é o que fai a cantante Madonna. Nos anos 1980 puxo de moda o crucifixo que se levaba como un accesorio máis. Nos anos 1990 luciu unha sotana no escenario de World Ambition Tour. Nos anos 2000 apareceu mesmo levando coroa de espiñas. E nos 2010 luce variacións de hábitos de monxa para os números musicais das súas xiras. A súa interpretación da moda con leitmoiv relixioso non pide permiso ás autoridades, se non que acada a sanción, crítica e mesmo boicot das egrexias.
Román Padín Otero    



jueves, 22 de marzo de 2018

ICONOS DE ESTILO. MUSEO DEL TRAJE CIPE. FV 21.3.2018







ICONOS DE ESTILO. MUSEO DEL TRAJE CIPE MADRID. 15.3.2018-3.6.2018. COMISARIO OLIVIER SAILLARD
Iconas de estilo.
O Museo del Traje Centro de Investigación del Patrimonio Etnográfico está a expoñer en Madrid, dende o día 15 até o vindeiro día 3 de xunio, deste ano 2018, a mostra Iconos de Estilo. Una mirada a la Indumentaria Tradicional.                                                                                                    
Trátase dunha selección de parte das coleccións de indumentaria tradicional que conserva o museo, para a que se teñen escolleito 500 pezas incluíndo traxes, accesorios e xoias, datados entre o século XVIII e o inicio do século XX. Este conxunto de indumentaria compón a orixe da colección do museo que data do ano 1925 e fora reunido para celebrar a exposición do traxe rexional que tivo lugar no Palacio de Bibliotecas y Museos de Madrid. Sendo o conxunto inicialmente mostrado como exposición de traxe rexional e histórico, logo museo da mesma materia, transformado en Museo del Pueblo Español, Museo Nacional de Antropoloxía, chega ós nosos días como Museo del Traje CIPE. Unha institución onde se custodian estes fondos que aparecen moi ampliados por sucesivas incorporacións, restauracións, dacións e adquisicións.                                     
         A presente mostra é daquela unha mirada cara o interior da institución mesma e un afondamento nunha das partes das que se ocupa o museo, a indumentaria, pois a moda ocupa a meirande actividade das exposicións temporais, conferencias e comunicacións deste Centro.
O comisario da mostra é Olivier Saillard, moi recoñecido especialista en moda e exposicións, quen fora até hai pouco director do Palais Galliera Musée de la Mode de la Ville de Paris. Na etapa da súa dirección no museo parisino o Sr. Saillard tivo o mérito de promover  a celebración en Francia no ano 2017  dunha tempada de moda dedicada a España. A  Saison Espagnole incluíu tres exposicións, unha monográfica temática que facía arquivo da cor negra na creación de Cristóbal Balenciaga titulada Balenciaga, l´oeuvre au noir , que tivo lugar no Musée Bourdelle. Outra grande monográfica restrospectiva dedicada a Mariano Fortuny, na propia sede do Palais Galliera. E finalmente unha mostra que xurde do descubrimento incidental por parte do Sr. Saillard nos fondos do Museo del Traje que visitaba para preparar a mostra de Balenciaga, do conxunto de traxes, bordados, ricos tecidos, chapeus, deseños e conxuntos que forman o groso da colección de indumentaria. A fascinación do comisario francés pola colección e a súa importancia etnográfica e artística deu en servir para presentar a mostra Costumes Espagnols entre Ombre et Lumière albergada pola Maison de Victor Hugo. Esta terceira mostra da tempada española da moda nos museos franceses será a que vexamos agora en Madrid, incrementada iso si, con algunhas xoias do século XII , algúns amuletos, obxectos decorativos e xoias que serven para contextualizar o conxunto de traxes.
A preciosa execución dos traxes, a maioría de eles enriquecidos con magníficos encaixes e bordados, xunto á importancia de salientar a cultura dunhas épocas onde cada quen sabía cortar, coser, decorar, trenzar…a súa roupa (pois os traxes están feitos na meirande parte polas persoas que os levaban), levan a conclusións estéticas sobre os mesmos e sobre a arte do vestido. Opina Olivier Saillard que do mesmo xeito que en Francia a moda toma apoio na alta costura, en España a moda está apoiada nesta forma de crear de erudita diversidade. Trátase doutra forma de costura moi valiosa e apreciada polos estudosos e polos modistos.
Entre os primeiros está o fotógrafo José Ortiz Echagüe quen en 1930 fotografou a unha grande representación deses traxes e das xentes que os levaban. O libro de retratos Tipos y Trajes é unha loubana ás xentes e un arquivo do vestidos que se exhibe xunta á mostra dos traxes.
Entre os modistos que sentiron o sortilexio da indumentaria recolleita nesta mostra está o mestre Cristóbal Balenciaga quen non soamente era coleccionista de tecidos e pezas antigas e autóctonas se non que nas súas siluetas tomaba prestadas numerosas herdanzas do patrimonio etnográfico (bordados goyescos, sombreiros de mariñeiros, capas populares). O extraordinario John Galliano sinte tamén o influxo das diversidades da indumentaria española, dende chapeus até xoias pasando por saias e mantelos. Un predilecto fillo de Arlés o modisto Christian Lacroix, é tamén un dos grandes modistos que ten moita conciencia dos tipos e traxes españois nas súas coleccións, recolle todo o barroquismo e gusto polo decorado que teñen os vestidos de festa e mesmo os traxes das efixies relixiosas e tallas virxinais presentes en romarías, procesións e festas populares.
A exposición vai máis alá de mostrar os traxes rexionais españois pois non é exhaustiva e ademais emprega unha mirada que salienta a variedade e a fermosura singular de cada un deles, o estilo como icona de cada tipo e persoeiro.
Indumentaria tradicional.
Son moitas as pezas fermosas e singulares que se recollen na mostra. Entre outras está o moi célebre traxe de Lagartera da provincia de Toledo que está confeccionado con tecidos de lá e seda, cintas de Talavera e Valencia, encaixe con fíos metálicos, pendentes de media lúa, relicarios, rosarios e o ramo de noiva colocado sobre o peito. A riqueza dos bordados apréciase na roupa branca que compón o traxe, nas cintas e panos bordados con motivos xeométricos e florais coma tulipáns e caraveis (fig.1).
Entre as pezas de home atopamos as capas de Zamora. As capas pardas son o crisol que resulta de unir as vilas de Aliste, Carbajales e Mirando do Douro (Portugal). Son sobrias e pesadas, froito do comercio gandeiro da rexión. Empregábanse de cotío, para celebracións e procesións. Están feitas de lá de ovella, levan esclavina, capa curta baixo o pescozo e capillo con aplicacións de pano negro con debuxos xeométricos picados a tesoira e pespuntados (fig.2).
Moi interesante é a visión dos traxes de Andalucía, pois os traxes tradicionais nesta Comunidade van moito máis alá do vestido de volantes. Hai forte presenza do chamado traxe castelán de manto e saia (Cádiz), que atado á cintura sube até cubrir parte da cara. O traxe de Alosno en Huelva, leva un bordado en negativo na camisa que conecta co marroquí de Fez (fig.3). O emprego to mantonciño de Manila está documentado en Almería. E o traxe de Granada revive a moda romántica en patróns, adornos de cordonciño, o emprego do catite (tipo de chapeu)  e polainas de coiro.
Nos Pireneos atopamos que cada val ten cada en seu modo de traxe. No val de El Roncal en Navarra, o traxe feminino está composto de corpiño negro de lá con bordados e varias saias asemade feitas en lá. As saias son de cor azul violáceo con un baixo ou haldar de cor vermella. A saia superior colócase dun xeito singular, volta cara arriba nas costas facendo unha forma de abanico ou bolboreta, grazas a un broche de prata que se chama bitxi (fig. 4). 
Hai asemade prendas singulares coma o traxes de vistas de La Alberca, Salamanca, profusamente enxoiado. O traxe de viúva rica de Zamora feito en veludo negro con chapería dourada. E a gorra de palla moi decorada, inspirada nunha capota romántica do traxe de dona de Montehermoso, Cáceres (fig.5). A grande variedade nos traxes das Illas Canarias e nas Illas Baleares. E o majismo no traxe de Madrid. ¡Haberá  logo que visitar a exposición para descubrir as singularidades do traxe galego!              
Román Padín Otero


viernes, 2 de marzo de 2018

SOROLLA Y LA MODA. FV 22.2.2018

 Sorolla y la Moda. Museo Thyssen Bornemisza y Museo Sorolla de Madrid. Comisario Eloy Martínez de la Pera. 13 de febrero-27 de mayo de 2018.








Sorolla e a Moda
O Museo Thyssen Bornemisza de Madrid xunta o Museo Sorolla da mesma cidade presentan entre o 13 de febreiro e o 27 de maio deste ano 2018, a exposición titulada Sorolla y la Moda. O especialista no eido do traxe Eloy Martínez de la Pera, quen fora comisario no ano 2014 da exposición dedicada ó modista Hubert de Givenchy no mesmo museo, é o responsable desta mostra. Nela se integran pinturas e vestidos datados entre 1890 e 1920, para facer dende as salas do museo unha evocación da vida moderna no troco de século.
Un total de 70 cadros asinados por Joaquín Sorolla i Bastida (1863-1923) e 60 vestidos de época (xunta algún complemento) compoñen o material exposto. Non é esta a primeira vez que se confrontan cadros, esculturas, películas ou libros fronte a pezas de indumentaria e creacións de moda. A exposición Yves Saint Laurent Diálogos con el Arte estivo na Caixa Galicia de A Coruña no 2008, nela os vestidos do modista mostrábanse xunta ós cadros dos grandes mestres que os tiñan inspirado. En mostras como Fashion and Surrealism do Victoria&Albert Museum de Londres no 1988; Cubism and Fashion do MET de Nova Iorque en 1998; ou L´Impressionnisme et la mode do Musée d´Orsay de París no 2012, tamén se contrapuña creación téxtil e creación pictórica. Quizais de todos os antecedentes a mostra que ten un contido máis semellante á presente dedicada a Sorolla sexa a do impresionismo, pois non por menos a obra de Sorolla foi adxetivada como impresionista, postimpresionista, pintura da luz ou luminista.
A sistemática museográfica en todas elas, e tamén na de Sorolla é a de facer un estudo material dos obxectos que se van expoñer, coñecer a data, o uso, materiais, confección, autoría do vestido e poñelo en relación cun cadro ou escultura. Acontece que Sorolla, atopaba gran pracer en mercar prendas de moda para a súa muller Clotilde e os fillos, María, Elena, Joaquín. Roupas cas que os retrataba en moitas ocasións. Arestora temos pois a sorte de mirar os cadros dun artista que recolleu o espírito da época, cun estilo que era representativo da modernidade e que o facía incorporando as obras dos máis célebres modistas da época ou pertencentes ás tendencias máis senlleiras do seu tempo. Velaí a ubicuidade da intersección de cadros e vestidos, nas máis das voltas vemos físicamente o traxe retratado e tamén se exhiben pezas de estilo semellante ó que aparece nas pinturas.
Hai na mostra un modelo Delphos, o vestido túnica de seda plisada con remates de cristal de Murano asinado por Mariano Fortuny. A filla Elena aparece retratada cun destes traxes no cadro Elena con túnica amarilla de 1909 que na mostra se pon en relación cunha túnica verde azulado e cinto con greca dourada. A importancia do retrato é múltiple pois representa con modernidade de técnica unha efixie de medio corpo da dona, que leva un peiteado máis ben solto e un traxe, o Fortuny, que desafía os convencionalismos dunha época de faixas na cintura e recheos nas saias e mangas, para introducir un vestido que se levaba sen apenas roupa interior e que reafirmaba a liberación do corpo da muller. O modelo Delphos está inspirado no Chitón grego pois ten forma de rectángulo e está soportado polos ombreiros, leva escote redondo, manga variable, tecido lixeiro. Este vestido é a representación dos novos aires que se perciben para a muller, un troco de época que libera ás donas das gaiolas douradas dos refaixos que limitaban os seus movementos, para acceder ó século XX con un aumento de actividades públicas e progresivas incorporacións á vida laboral, social, deportiva, e política.
Entre os modelos recolleitos nos retratos de Sorolla atopamos numerosos vestidos da chamada silueta en S, unha forma do corpo da muller acadada por un corsé que empuxaba o torso adiante e acentuaba as costas con volumes por debaixo da cintura. Esta moda é a senlleira da Belle Époque. Nesa época había asemade vestidos chemise de cores branco e marfil que se levaban con corsé creando unha silueta vertical e sendo moi representados nos cadros de veraneo e praias de Sorolla.
Vemos tamén numerosos traxes da década aperturista 1910-1920, época na que se retira progresivamente o corsé do uso cotiá (prenda que foi logo recuperada con éxito anacrónico polo New Look de Christian Dior en 1947). Modelos que son unha forma de modernidade e que arrancan co modelo Delphos de Fortuny. Traxes máis sinxelos realizados en fermosos tecidos con sedas, encaixes, bordados e tules nas máis das voltas. Creacións entre outros de Paquin, Madeleine Vionnet, Callot Soeurs, Lucile ou Paul Poiret, que comparten espazo con traxes magníficos de autor descoñecido.

Os homes tamén se visten      
A mostra aparece dividida en catro partes,  Sorolla Íntimo, Retrato de Sociedad, Veraneo Elegante, París y la vida moderna. Recollendo sobre todo retratos de donas, feito que invita a exhibir unha maior selección de traxes de muller nas salas de exposición que traxes de cabaleiro. Non sorprende isto pois é frecuente atopar máis dedicación á moda feminina nas salas de exposición que á moda masculina. Dada conta da maior fantasía e diversidade que caracterizaba ó armario feminino dende o final de antigo réxime, fronte á sobriedade e monotonía do vestiario masculino. No século XIX a sociedade burguesa premiaba a discreción monocroma dos cabaleiros e a exuberancia colorista das donas. Ocupando elas un papel anuncio do éxito económico e social do seu consorte ó lucir importantes e custosos traxes que captaban a atención de entendidos e neófitos.
Hai nembargante algúns exemplos de roupa de cabaleiro na mostra que inclúe varios retratos de señores. O Retrato del Rey Alfonso XII con Uniforme de Húsares de 1907 é unha boa mostra do traxe militar da época que era xunta ó do traxe relixioso un dos dous únicos ámbitos onde se empregaba a cor brillante para vestir ós homes. Exponse o retrato xunta o uniforme real.
Tamén a característica roupa de home burgués da época en cor negra, branca, gris, ocre está presente na exposición a través entre outros de un retrato de veraneo onde podemos apreciar un traxe de verán de home feito en cor branca con tecido de liño e ausencia de forro. Exponse a carón do traxe orixinal e o chapeu pajilla. A roupa de día aparece con unha chaqueta de chaqué en lá negra que se mostra xunta o Retrato de Don Tomás Allende de 1905.
Non se oculta que ofrece máis espectáculo a moda feminina no museo, máis non cabe dúbida de que o único xeito de ofrecer unha visión global da época, da moda e da obra de Sorolla é mostrando a donas e cabaleiros conxuntamente.
Román Padín Otero



lunes, 22 de enero de 2018

exposiciones de moda. FASHION EXHIBITIONS 2018

2018 AZZEDINE ALAÏA THE COUTURIER
Design Museum LONDON 
may-7 octubre 2018
curator: Mark Wilson, chief curator of The Groninger Museum.
                                                                             











2018. FASHIONED FROM NATURE.
The Victoria and Albert Museum, London
21 abril de 2018 a 27 de enero de 2019.



2018.GIANNI VERSACE. RETRSOPECTIVE.
Kronprinzenpalais, Berlin. 
30 de enero a 14 abril 2018.


2017. GUO PEI. COUTURE BEYOND
SCAD FASH Museum of Fashion+Film, Savannah, Georgia, USA. 
27 0ctubre 2017 a 4 marzo 2018.


2018. DIOR FROM PARIS TO THE WORLD.
Denver Art Museum
18 noviembre 2018 a 2 marzo 2019.

2018. HEAVENLY BODIES: FASHION AND THE CATHOLIC IMAGINATION.
          Costume Institute at The Metropolitan Museum of Art. New York.
          The Met Fifth Avenue and The Met Cloisters, Medieval Galleries and Anna Wintour Costume            Center
          10 mayo-8 0ctubre 2018
          Comisario Andrew Bolton con staff del museo.
 https://www.metmuseum.org/press/news/2017/costume-institute-announcement-2018

                                                                               
 Philip-Lorca diCorcia, John Galliano HC  Christian Dior spring 2006, model Vittoria Ceretti
 Philip-Lorca diCorcia, Karl Lagerfeld HC Chanel fall 1990, model Rianne von Rompaey. Cristóbal Balenciaga HC Balenciaga 1967. Pierpaolo Piccioli y Maria Grazia Chiuri HC Valentino spring 2013, modelo Edie Campbell y sombrero Philip Treacy HC 2001, Madonna Rides Again II.
 Gianni Versace HC fall 1997, modelo Von Rompaey. Tocado Julien d´Ys.
 Christian Lacroix HC fall 2009, modelo Mayowa Nicholas. Chiuri&Piccioli para Valentino HC fall 2016, modelo van Rompaey.
Philip Lorca diCorcia 2018, Domenico Dolce y Stefano Gabbana para Dolce&Gabanna alta moda spring 2013, modelo Campbell. Galliano para Christian Dior HC fall 2000, modelo Ceretti. 2018. 

2018 ICONOS DE ESTILO. UNA MIRADA A LA INDUMENTARIA TRADICIONAL
                        Museo del Traje CIPE Madrid. 15 de marzo a 3 de junio de 2018.
                                                        Comisario: Olivier Saillard
                                                          



2018. FRIDA KAHLO´S WARDROBE.
Victoria and Albert Museum
16 junio 2018 a 4 noviembre 2018.


2018. HAUTE DENTELLE. DESIGNER LACE
Museum of Fashion and Lace, Callais.
9 junio 2018 a 6 enero de 2019.

                      
           2018. JE SUIS COUTURIER.
          Association Azzedine Alaïa 18 Rue de la Verriere París. 
          20 enero- 10 junio 2018
          Comisario Olivier Saillard
https://www.vogue.com/article/azzedine-alaia-je-suis-couturier
    


 

2018. LOVE IS LOVE. WEDDING BLISS FOR ALL À LA JEAN PAUL GAULTIER.
HAUTE COUTURE AND PRÊT-À-PORTER CREATIONS.
AMOR ES AMOR. EL MATRIMONIO IGUALITARIO SEGÚN JEAN PAUL GAULTIER
MMFA Montreal Museum of Fine Arts itinera a CCK Centro Cultural Kirchner Buenos Aires.
desde el 21 de marzo de 2018.
Comisario: Thierry-Maxime Loriot







                         2018. MARGIELA/GALLIERA, 1989-2009.
Musée de la Mode de la Ville de Paris Palais Galliera. 3 de marzo a 15 julio 2018.
Comisario: Alexandre Samson, a cargo de las colecciones contemporáneas de Palais Galliera
                                                                       




                                                           
2018. MARY KATRANTZOU. MARY QUEEN OF PRINTS. 
Dallas Contemporary. 
14 enero- 14 marzo 2018. 
Comisario: Peter Doroshenko, Justine Ludwig.
https://www.vogue.com/article/mary-katrantzou-dallas-contemporary










                                      2018. NORELL: DEAN OF AMERICAN FASHION.                                                             Museum at The Fashion Institute of Technology. New York. 
Curator: Jeffrey Banks y Patricia Mears. 
9 febrero a 14 abril de 2018. 
http://www.fitnyc.edu/museum/exhibitions/norell.php




2018. PIERRE CARDIN PURSUIT OF THE FUTURE
SCAD Fash Museum Atlanta
mayo a 30 setiembre
                                    curated by Rafael Gomes
                                           
















                                                

 2018. El Armario de...Carmen Lomana.   
                                Museo del Traje CIPE, Madrid. 
22 de febrero a 29 de abril de 2018. 
Comisario: Juan Gutiérrez, coordinación Ana Muñoz, idea original José Luís Díez-Garde. 



2018. ORLA KIELY. A LIFE IN PATTERN.
The Fashion and Textile Museum, London.
25 mayo a 23 setiembre.



2018. ROYAL WOMEN
The Fashion Museum, Bath, UK.
3 febrero a 28 de abril 2018.


2018. T-SHIRT: CULTU-CULTURE-SUBVERSION. 
Fashion and Textile Museum London. 
9 de febrero a 2 de mayo de 2018. 
Comisario: The Civic, Barnsley.





2018. Sorolla y La Moda. 
Museo Thyssen Bonemisza y Museo Sorolla. Madrid. 
13 de febrero a 27 de mayo de 2018. 
Comisario: Eloy Martínez de la Pera

























2018. VANISHING ACT. Swimming pool at Villa Noailles Hyères. Curator: Hayder Ackermann. March 20-30 2018. Creations by H.A., Madame Grès, Jun Takahashi, Martin Margiela for Hermes, Nicolas Ghésquière pour Louis Vuitton, Rick Owens,