martes, 2 de julio de 2013

David Bowie, mitología, ECG 2.7.13





David Bowie, mitología                                                                                      El museo Victoria&Albert de Londres, dedica una exposición monográfica a David Bowie. El performer que ha reinventado su personalidad en innumerables ocasiones a lo largo de cinco décadas. Cada renacimiento del héroe musical y escénico que es David Bowie, ha llevado siempre aparejado una nueva apariencia. La careta del artista, cambió en ocasiones sin fin, externalizando la personalidad del creador a la del personaje ad hoc.                                                                                                           La muestra londinense se titula “David Bowie is”, frase que bien podría hacer referencia al pintor surrealista René Magritte, quien retratando una pipa, escribía en el pie de página “esto no es una pipa”. Bowie es quien no es, siendo ninguno y todos los personajes que representa.                                                                        Su primer alter ego, Ziggi Stardust, es un andrógino rey del glam, que entonaba con voz desgarrada rotundos himnos de desamor urbano. Tan grande fue el personaje, que David Bowie, hubo de matarlo para acabar con él. La ropa de Fredie Burretti, completaba el ideal de extrañeza que encarnaba el hombre de polvo de estrella.                                                                                                   En la edición del disco y del tour Aladdin Sane, la ropa de Kansai Yamamoto, acercó al cantante a la vanguardia de la moda. A partir de ese momento, la moda no sería nada sin David Bowie. En una antesala del look purista y minimal del Hedi Slimane del siglo XXI, en la película “The man who fell to earth” y en el disco “Heroes”, David Bowie, se hace camaleón, duque blanco y lleva traje sastre con el pelo rubio engominado como luego habría aparecer en el film “El ansia”, junto a Catherine Deneuve.           Se hizo clown en “Ashes to ashes”, boxeador en “Let´s Dance”en los años ochenta y abanderado inglés vestido por Alexander Mcqueen, en el siglo XXI.                                                                   Como en una suerte de Metamorfosis de Ovidio, el mito David Bowie, se transforma en múltiples seres vivos, dando siempre la permanencia de halo metafísico, inalcanzable, divino, a su entidad. Esas características son las propias de un mito. Aquel que desafía al tiempo y a la carne, para entrar en el Walhalla de los dioses y observar a la humanidad. La apariencia vestida, la moda, la desnudez advierten toda la diversidad del aspecto en David Bowie. De ceniza a ceniza, siendo un ave fénix.

Román Padín Otero  

miércoles, 26 de junio de 2013

Cantonese Boy







Cantonese boy
La exposición titulada “Invasión silenciosa” del artista, Xim Llompart, en la galería Maneu de Palma de Mallorca, es traída a colación como realidad inmediata de las afinidades electivas entre el gusto occidental y la hipermodernidad oriental.                  Es esta la segunda monográfica que el artista nos presenta, desde que ha tenido experiencia como invitado residente privilegiado en China. Los conocimientos adquiridos después de estar “in another country”, se retratan en esculturas, pinturas sobre fondo opaco, pinturas sobre fondo transparente y pinturas exentas.                                                                                                   Hay varias cuestiones de cita imprescindible al comentar la exposición y como quiera que, la producción de este artista es reciente en el tiempo, la parte refiere al todo de forma ideal. Y lo subrayable respecto a esta pléyade de obras expuestas en Maneu, es extensible a otras partes ya publicadas del trabajo  del artista.                                                                                                      En la forma, resulta sugerente el tratamiento de la escultura sin pedestal, del cuadro en soportes infrecuentes y del cuadro como objeto exento.                                                                                          La escultura sin pedestal, es novedad desde las vanguardias, Xim Llompart, la refiere con una pieza de varios elementos antropomorfos desperdigados en un plano horizontal. Son como un puzle sin montar de cuerpos inertes. El color blanco roto de la pieza, la técnica realista y el estilo orientalista, evoca inteligentemente a Juan Muñoz, en sus conversation pieces de personajes teatrales y orientalistas.                                                Los cuadros realizados sobre fondo transparente, en cristal, fibra de vidrio o vinilo, tienen un halo decorativista que engalana y agranda la obra. La conceptualidad contemporánea que además cita la belleza de las artes aplicadas es una fortuna. Cuando Xim Llompart, retrata figuras opacas realistas sobre fondo transparente, crea además una marca propia, una extensión al soporte del personal estilo creacional del artista. Hasta ahí todo es mejora.                                                                                        Cuando además el cuadro se aísla del muro y siendo transparente se convierte en biombo o para-fuegos, es superlativo.                                                                                             En cuando al fondo, o sea la temática pictográfica, se diferencian los bodegones, los retratos y las metáforas.                                  Hay cuadros de comida, bodegones, con composiciones frontales y juegos en diagonal invertida. Esos retratos de alimentos, por su ingenuismo y tratamiento de vanitas, no pueden por menos que recordar a las series de cocinas de Miquel Barceló. Son tanto un retrato sociológico datado, como un divertimento sobre la materia pictórica y la materia alimentaria.                                                    Hay cuadros de personajes, retratos, con reglas áureas dislocadas. El nuevo Modulor, aquel sistema de proporciones humanas inventado por Le Corbusier, se reinventa aquí y mira más al pop de David Hockney y a la plasticidad de Elizabeth Peyton. Ambos maestros del color, la ausencia de perspectiva y las formas gráciles.                                                                              Hay cuadros de trajes sin personaje, de caretas teatrales con cuerpo anónimo, de composiciones costumbristas. Todas estas piezas, obedecen al concepto metafórico, de citar una mayor con una tangencialidad. Si digo uniforme maoísta, digo chino. Si digo gran careta dorada de bravura, digo teatro u ópera (chinos). Si digo ropa con pato y alimentos colgados de un torzal, digo patio (chino).                                                                                                     La forma y el fondo de esta exposición de piezas creadas por Xim Llompart, es como un retrato disperso de un chico cantonés. Cantonese boy, red soldier.

Román Padín Otero        

jueves, 20 de junio de 2013

Chanel Vs Schiaparelli





Chanel versus Schiap                                                                                                                   O relanzamento da casa de costura, Schiaparelli, e mais unha exposición no Palais de Tokyo de París dedicada ó perfume Chanel Nº5, trae a colación ós mitos no eido da moda.                                                                                          A perennidade inherente ó mito, parece ser antitética da evanescencia da moda. Mais, a realidade é que as mais solventes grandes empresas de moda, atopan na mitomanía unha fonte de recursos para o seu éxito e notoriedade.                                                                            Elsa Schiaparelli, é o último dos grandes nomes da alta costura parisina, recuperado no final do século XX e inicio do XXI, por un gran holding no terreo do vestido e os accesorios. Na era actual, a dos directores creativos, as casas de moda máis influíntes non están lideradas por un couturier ou por un deseñador. Arestora, son os directores artísticos, os que poñen en escea as dramatis personae do gran teatro do mundo que é a moda.                                                                                                      Así no caso do renacemento de Schiaparelli a mans do grupo italiano Tod´s, a empresa ponse en marcha non coa contratación dun deseñador ou couturier, se non coa presenza dunha embaixadora. A musa, modelo, socialita, e beleza indiscutible Farida Khelfa, ten sido nomeada a representante en vida do fantasma surrealista de Elsa Schiaparelli.                                                              A deseñadora italiana, era a rival de Chanel, nos tempos de entreguerra. Chanel con silueta en negro en branco, Schiap con silueta en rosa chocante. Unha coa austeridade do pequeno vestido negro, o bolso de rombiños e cadeas, a camelia, o zapato bicolor, o tweed e as xoias de inspiración bizantina. Outra coa opulencia de conxuntos de chaqueta con estrutura marcada e ombreiras rectas combinada con saias rectas, accesorios con formas antropomórficas, sombreiros con forma de zapato, polisóns coma lazos, o satén e as artes como leitmotiv.                                                                                                                        No momento de relanzar a casa, non contratan un novo creador con popularidade que preste o seu universo creativo para poñer ó día os arquivos de Schiap. Se non que buscan un grupo variable de talentos que creen obxectos únicos e luxosos no espírito vangardista de Elsa Schiaparelli, coñecida como a deseñadora surrealista. Pois colaborou con Jean Cocteau para facer un abrigo xerro, unha chaqueta corpo ou un vestido man. E tamén con Salvador Dalí para facer un abrigo con queixóns como os da Venus de Milo ou un vestido cunha langosta como estampación.                                                                  Agora na Plâce Vendome recuperan ese universo de artes e letras, para crear o escenario perfecto dunha nova serie de obxectos de luxo nas artes e na moda. O salón que outrora estaba amoblado cunha xaula, un oso, paxaros...ten agora un aroma a unha era de rutilante novidade creativa, baixo un arco estético do século XXI.                                                                                                                  O deseñador invitado da primeira colección de costura da casa, é Christian Lacroix. O modisto, que combina mellor que ninguén o gran arte coa moda, terá un novo escenario como recreador do mito rosa de Schiap, nunca colección que de seguro non deixará inmóbil a ninguén. Todo este proxecto empresarial está estruturado baixo a idea de recuperación do mito de Elsa. A couturier, cuxa casa pechou na década dos cincuenta, será renacida agora, o mesmo que o foi Coco Chanel, para desenrolar un ámbito estético do luxo e un diálogo das artes, co que se espera satisfacer a sempre intelixente e esixente demanda dos consumidores do mundo lo luxo. Os seus perfumes todos con nome que empeza por S, as súas xoias, vestidos,accesorios, verán novamente a luz con outras voces outros ámbitos.                                                                                             Quen leva case que catro décadas de volta á vida, é a modista Coco Chanel. Dende que a principios dos anos oitenta, Karl Lagerfeld fora nomeado director artístico da firma, non acontece se non un incremento e divulgación da persoa, biografía, efixie e a estética de Chanel. Un muller que é un produto, un produto que é cultura, unha cultura universal dende París, un París convertido en exe empresarial do luxo do mundo, con notable actividade económica, postos de traballo e riqueza. Como diría Gertrude Stein “unha rosa é unha rosa é unha rosa é”...Chanel é Chanel é Chanel é Chanel.
Nº5 o mito no perfume                                                                                   Unha exposición no Palais de Tokyo, ven de incrementar a herdanza cultural da maison Chanel. Desta volta, preséntase con grande finura, a relación entre o perfume Nº5 de Chanel e as artes, a escena teatral e musical e a biografía da propia modista.                                                                                                           Un caligrama de Apollinaire que representa un retrato dunha dona cun deses sinxelos chapeus que Chanel deseñaba avant la lettre en 1910, na Rue Cambón, serve de overtura á exposición. Unha primeira liaison co mundo das artes.                                                                                                                        O propio dato biográfico da morte do amante de Coco,  Boy Capel en 1919, refire o escape á dor  que ela atopou na lectura dos libros outrora recomendados polo finado. Esas lecturas foron camiño de intelectualización, para que Chanel tomase o pulso á época alindándose co cubismo e un primeiro abstraccionismo.                                                                                               Outro amor o do Gran Duque Dimitri de Rusia, pon en conexión a Chanel co perfumeiro do Zar, Ernest Beaux.  De ahí xurde un aroma abstracto o de Nº5, non un extracto dunha flor, se non o primeiro perfume abstracto da historia. O mesmo que innovadora era a estética dos Ballets Russes, en Parade. Onde se funden, Diaghilev, Massine, Cocteau, Picasso, Satie, e os bailaríns, creando un novum.  Tamén en Nº5, se funden 80 fragancias para crear á muller moderna, asemade un novum.                                                                                               O envoltorio de Nº5, era como un collage cubista. As letras como un affiche Dadá. A publicidade como un cadro maquinista de Picabia. Todo no universo moderno de trocar letras por números, rectas por curvas e crear una visión da realidade cinética.                                                                                                Un sono cultural de hai un século que é empregado hoxe en día por una empresa importante para crear unha bagaxe intelectual de identidade arte-producto-país-producto-cultura-producto. ¿Para cando algo así en España?

Román Padín Otero       

miércoles, 19 de junio de 2013

Coleccionar objetos mecánicos






http://www.estebanmercer.com/?p=10905

Coleccionar objetos mecánicos                                                                               Cualquier caballero adolescente tiene una colección de objetos mecánicos. Unos automóviles, motocicletas, aviones, barcos que son el sueño de todo niño.                                                                                                                       Al crecer, esos pequeños objetos de deseo se convierten en ocasiones en realidad. El coche tuneado de los más chuscos, el automóvil de serie alta del burgués acomodado o la colección de automóviles vintage de los más cool, son la representación de ese desiderátum hacia las máquinas infernales.                                          Igual que en generaciones pasadas, todos deseábamos parecernos de mayores a nuestros madelman o geyperman, y en ocasiones lo conseguimos. También el deseo por poseer máquinas raudas y veloces, es una hipótesis que a veces se logra.                                                                                         El cuerpo del muñeco madelman o geyperman, vestido con trajes para cada ocasión, como un buen James Bond en miniatura, es la percha que todo joven deseaba en edad adulta.                                                                                         Esa representación del cuerpo adulto, sin moda de cada temporada y sin embargo con trajes ad hoc para cada actividad viril, arriesgada, competitiva, de fuerza y temple, es el ideal en el que se encuentra la apariencia masculina en el siglo XXI.                                                                                                     Quizá algo que se les escapó a los inventores de los madelman y geyperman eran los tatuajes y los piercings. Una realidad absoluta de la apariencia desnuda del hombre hipermasculino y fornido contemporáneo, que no tuvo antesala en los cuerpos de plástico de esos muñequitos.                                                                                           Si la moda es decoración y cuidado del aspecto, los tatuajes son por incisión propia, la gran manifestación del acicalamiento y enjaezado del cuerpo en la hipermodernidad.                                                                                                 Cuando yo era niño, los marineros eran los que llevaban tatuajes. Como en uno de esos retratos kitsch de los fotógrafos Pierre et Gilles, yo recuerdo un capitán de la marina mercante que navegaba en los mares del sur y llevaba un ancla, una sirena y un barco tatuado en su pectoral. El ancla hoy me recuerda a Jean Paul Gaultier, la sirena a los mascarones de proa de Pablo Neruda y el barco, no era otro que una de esas maravillosas lanchas de madera de coleccionista de la casa Riva.                                                         Este capitán de la marina mercante, adelantado a sus tiempos, no sólo era viril y lleno de bonhomía, además era un tatuado y apreciaba el lujo en su quinta esencia, las lanchas RIVA.                                                                       Las lanchas Riva, son el objeto maquinal de colección por excelencia. En sus modelos Aquarama, Florida, Ariston, son perfectas para disfrutar de la madera en la navegación. Son los primeros barcos, creados para el dolce far niente. Sólo eran para ver y ser vistos.                                                                                             La familia Riva, construye barcos desde 1842 en Sarnico. Pero no sería hasta el año 1950, que comenzasen a crean las famosas y chic lanchas de motor Riva. Con un sonido como un motor en V de 8, mezclado con el burbujear del agua, las lanchas son la montura de cualquier jinete elegante de la era actual. Son además, en opinión de los expertos en inversiones un lugar donde el dinero se revaloriza y nunca se vende una por menos del valor de adquisición. Actualmente, la familia ofrece además un servicio de restauro de antiguas embarcaciones, con lo que son un bien de consumo sin fecha de caducidad y altos niveles de revalorización. Para el caballero del siglo XXI, un cuerpo Alfa de un Geyperman o un Madelman y una lancha rápida Riva, son la inversión perfecta. Déjense de fruslerías de jerseys baratos y luchen por un cuerpo 10 y una lancha Riva. Al cuerpo 10 no se llega sin una inteligencia 10 y con ellos, seducirán a cualquier mujer o a cualquier hombre, o a ambos si es el gusto. Y podrán pasear a sus conquistas en su barca Riva por los mares del sur o del Mediterráneo ¡A ver quién es más hombre!                                                                                                 Román Padín Otero             


lunes, 17 de junio de 2013

Punk, chaos to couture ECG

El Correo Gallego, ha publicado mi artículo sobre la expo del MET, punk, chaos to couture

http://www.elcorreogallego.es/opinion/firmas/ecg/punk-chaos-to-couture/idEdicion-2013-06-16/idNoticia-812039/
Punk: chaos to couture                                                                                          Una exposición en el Metropolitan Museum de Nueva York, titulada, “Punk:chaos to couture” pone de actualidad la relación entre el movimiento punk y la moda.                                           
Unas afinidades electivas, las de la cultura musical de la calle londinense en los años setenta, con la escena de la costura internacional desde esa década, que han generado estéticas contradictorias y sobre todo discursos diversos.                              El punk, surge como una contestación accidental a la situación socioeconómica de los años setenta. Los movimientos sociales y culturales, no surgen a partir de un decálogo, aparecen espontáneamente y se construyen con comportamientos diversos. El pelo de punta, las ropas negras, los jeans rotos, el tartán, las cadenas, los piercings, los imperdibles, el maquillaje blanco, las hojas de afeitar, los zapatos tipo Dr. Martins, son algunos de los elementos de la iconografía del vestido punk. Estos surgieron espontáneamente y se fueron acumulando hasta crear un imaginario colectivo.                                                           Cuando este conjunto de elementos fueron fagocitados por el sistema de la moda, para interpretarlos como accesorios del consumo burgués, se desnaturalizaron. Lo que inicialmente eran gestos contestatarios frente a lo establecido, contra el buen gusto, contra la tradición o contra la música, reinterpretándola como grito violento y desgarrado. Se acomodan a la vacuidad aparente del sistema de la moda. Lo que era genuino vistiendo a la calle, se convirtió en manierista vistiendo a los salones.          
Los agentes más notorios en este diálogo del punk con la moda, son los Sex Pistols con Malcolm McLaren como cabeza pensante. Y Vivienne westwood quien desde la época de la tienda Sex, hasta la actualidad, es la única creadora, que por ser a contracorriente y por deconstruír la historia del traje de su país, el Reino Unido, se puede considerar como punk.                         
  La pléyade restante de casas de costura que toman prestados elementos del punk, como Chanel, Versace, Givenchy, lo hacen de modo retórico. Quizá Rick Owens y Moschino, sean firmas ancladas en matices de lo punk, como la negritud o la ironía.                       
 ¿Qué es punk, o dadaísta o “á rebours”, en la actualidad?                                     La herencia más integrada del punk en la sociedad son los piercings y tatuajes. No resulta pues agiotista llevar el cuerpo taladrado ni pintado. Pero sí podría resultar un revulsivo, llevar camisetas con leyendas polémicas, como aquel “never mind de bollocks”, de los Sex Pistols., o su “God save the Queen”. Que hoy tendrían un equivalente en “catalanes no os queremos” o “Art62: corresponde al Rey”. 
¡Punk es riesgo no maquillaje!

Román Padín Otero     

miércoles, 22 de mayo de 2013

Punk: Chaos to Couture, Galán Fantasma

http://www.estebanmercer.com/?p=10491


Punk: chaos to couture                                                                                            Una exposición en el Metropolitan Museum de Nueva York, titulada, “Punk:chaos to couture” pone de actualidad la relación entre el movimiento punk y la moda.                                                                                                  Unas afinidades electivas, las de la cultura musical de la calle londinense en los años setenta, con la escena de la costura internacional desde esa década, que han generado estéticas contradictorias y sobre todo discursos diversos.                              El punk, surge como una contestación accidental a la situación socioeconómica de los años setenta.                                                                     Tal y como lo explica Vivenne Westwood, en una entrevista concedida con motivo de la retrospectiva neoyorquina. Los movimientos sociales y culturales, no surgen a partir de un decálogo, aparecen espontáneamente y se construyen con comportamientos diversos. El pelo de punta, las ropas negras, los jeans rotos, el tartan, las cadenas, los piercings, los imperdibles, el maquillaje blanco, las hojas de afeitar, los zapatos tipo Dr. Martins, son algunos de los elementos de la iconografía del vestido punk. Estos surgieron espontáneamente y se fueron acumulando hasta crear un imaginario colectivo.                                                           Cuando este conjunto de elementos fueron fagocitados por el sistema de la moda, para interpretarlos como accesorios del consumo burgués, se desnaturalizaron. Lo que inicialmente eran gestos contestatarios frente a lo establecido, contra el buen gusto, contra la tradición o contra la música, reinterpretándola como grito violento y desgarrado. Se acomodan a la vacuidad aparente del sistema de la moda. Lo que era genuino vistiendo a la calle, se convirtió en manierista vistiendo a los salones.                                    Los agentes más notorios en este diálogo del punk con la moda, son los Sex Pistols con Malcolm McLaren como cabeza pensante y Vivienne Westwood, como creadora de looks. En la tienda Sex, comercializaban lo que habría de ser el germen de las colecciones, de la única creadora, Vivienne Westwood, que por ser a contracorriente y por reinterpretar la historia de su país, Reino Unido, de manera deconstruída, se puede considerar como punk en la actualidad. La pléyade restante de casas de costura que toman prestados elementos del punk, como Chanel, Versace, Givenchy, lo hacen de modo retórico. Quizá Rick Owens y Moschino, sean firmas realmente ancladas también en la puridad de lo punk, como la negritud o la ironía.                                                                         ¿Qué se podría considerar como punk, o dadaísta o “á rebours”, en la vestimenta de la actualidad siglo XXI?                                                                     La herencia más integrada del punk en la sociedad, está en la cultura de los piercings y los tatuajes, elementos identitarios del movimiento que se han generalizado en todos los rangos de edad. No resulta pues agiotista llevar el cuerpo taladrado ni pintado. Pero sí podría resultar un revulsivo, llevar camisetas con leyendas polémicas, como aquel “never mind de bollocks”, de los Sex Pistols., o su “God save the Queen”.                                                Que hoy tendrían un equivalente en “catalanes no os queremos” o “Art62: corresponde al Rey”. ¡Eso es lo realmente punk, arriesgar!
Román Padín Otero     

jueves, 9 de mayo de 2013

God save the Queen: punk couture





God save the Queen, Punk!!
O Metropolitan Museum de Nova York, dedica unha exposición á influencia do movemento punk na moda.                                                                            Baixo o título Punk: chaos to couture, a mostra afonda no vestiario e na estética dese estilo de roupas negras, imperdibles, peiteados extremos, tartán e coiro. Facendo un tránsito dende as orixes do aspecto contracultural e ácrata da escena musical londinense e americana dos anos setenta, até o manierismo violento e neogótico recolleito pola industria da moda no século XXI.                                                                                                              A exposición inclúe street wear, de autor anónimo e tamén couture ensembles, asinadas por celebrados deseñadores.                                                                            Como acontece de cotío na museística e na socioloxía urbana hipermoderna, unha teima pertencente á cultura pop que non ten moitos prismas na praxis, remata por ser fondamente poliédrica ó ser intelectualizada polos teóricos. De xeito que un movemento musical, e logo estético e de facto cultural, acaba por ser fío condutor dunha época e inspiración ou leitmotiv dos artistas e artesáns doutros lustros.                                                                                                       O punk que conseguía épater la bourgeoisie, sendo icona de iconoclastia rematou por ser estética para vestir ós salóns de xeito convencional. Sobre ese tránsito dende unha evocada “Saison en enfer” de Arthur Rimbaud, até un “Devil wears Prada” asinado por Lauren Weisberger trata a proposta expositiva. Ou o que é o mesmo dende o “God save the queen” dos Sex Pistols, onde Malcolm Mclaren, parella de Vivienne Westwood na época, actuaba como produtor do grupo e comercializaba roupas de onda punk na súa tenda londinense. Até o “Born this way” de Lady Gaga, onde o neopunk estilista Nicola Formichetti, combina modelos convencionais de xeito que troquen en aspectos tan abxectos como o punk orixinario.                                                             Este teatro da moda, consegue facer iso, converte algo orixinal, espontáneo e único, nunha cousa retórica e baldeira de contido. O aspecto dun punkie como un indio sioux nos anos setenta, viña acompañado dunha cultura musical do ruído, dunha poética de verbas groseiras, dunha actitude política oposta ó conservadurismo de Thatcher, dunha actitude atentatoria contra a propiedade privada apoiando o movemento ocupa, e dunha procura de riscos con drogas e alcohol. Eran unha especie de dadaístas iconoclastas ancorados no pesimismo dun mundo agobiado polas diferencias económicas das clases sociais e polo rigor do establishment. Así un aspecto porco, sen moita hixiene, coa pel branca polo trasnoite e a falta de coidado persoal, con roupas rotas e cheas de imperdibles,obedecía a un decálogo de actitude contra sistema. Levaban pelos tesos coma cepillos para sorprender. Roupas rotas para escandalizar. Eran, violentos e nas mais das veces poucos educados, ágrafos e non poucas das veces de ideoloxías racistas ou sectarias. Un movemento de cambio nun mundo en mal estado para facelo peor.                                                             Eses exemplares únicos foron raptados polo fashion system, igual que Europa fora raptada por Xúpiter disfrazado de touro, para trocalos nun cúmulo de histrionismos comerciais. Os accesorios metálicos foron fagocitados por Chanel. As prendas de coiro foron roubadas por Balmain. Os maquillaxes brancos recolleitos por Shisheido. As perrucas encrespadas popularizadas por Cher en tódalas perruquerías de barrio. E os rotos nos vestidos tapados con imperdibles recolleitos por Versace para facer de Liz Hurley, unha das mulleres mais divulgadas do universo cinematográfico, sexy e pornográfica, e tamén bastante vulgar.                                                                                                     Quizais o bo que xurdiu do punk intelectualizado sexa a popularización dos piercings e tatuaxes que decoran á mocidade actual. Aínda que neso non soamente se olla a herdanza punk, se non tamén o filtro de alta moda de Jean Paul Gaultier, quen tamén tomou prestado do punk movement a saia ou kilt para home. E tamén hai punk no estilo Eduardiano, herdeiro de Vita Sackville West, reinterpretado por Dame Vivienne Westwood, quen fai traxes para uns certos retratos evocadores de Sir John Singer Sargent, cheos de citas burguesas retóricas a un mundo transgresor esquecido entre voluntarismos xuvenís.                Entre saias para homes, aneis nos testículos e polisóns deconstruídos anda o xogo post punk no universo da moda.                                                       Cidadáns vestidos de salvaxes                                                                            De entre tódalas propostas de moda comercial herdeiras do punk, a máis singular é a de Dame Vivienne Westwood. Ela foi de feito a primeira en levar, da man de Malcolm Mclaren, a escena musical do punk a unha colección de moda. Nunha boutique en Kings Road, a parella fixo popularización e divulgación do punk cara a un consumismo ansioso de vangarda. O certo é que a deseñadora, nunha boutique que se chamou “Sex”, “Too fast to live too young to die”, “Seditionaries” ou “Worlds Ends”, empezou vendendo roupa bondage, de aires fetichistas e mesmo pornográficas.A boutique compartía vangarda musical coa tamén popular “Boy” e como non coa moi extrema tenda “Browns”, onde espuxo os seus primeiros modelos John Galliano.                  O paso do tempo fixo que firmas como Moschino, Chanel, Gaultier, Dior, Galliano, Balmain, Ginvenchy, tomaran prestados do estilo punk moitos xiros e manierismos, facendo o que poderíamos chamar punkismo de salón.                                                 Mais a soia deseñadora que tivo unha progresión no punk sen facer autocita complacente, foi a propia Vivienne Westwood, pois logo de facer camisetas con escenas pronográficas como inicio dun look punk nos anos setenta. Acabou facendo traxes de estilo século XVIII, deconstruídos, no século XXI, con estampados da bandeira inglesa desmontada. Ou coa efixie da raíña Isabel, estampada como se fora un alegato daquel single dos sex Pistols. A realidade é que o punk na moda está descafeinado, pero o punk na maison de Vivienne Westwood, vive nunha constante realidade de reinvención a contracorrente para provocar á audiencia estupefacta e sorprendida. Alexander Mcqueen, Thierry Mugler e  Rick Owens, son outras tres casas que teñen asemade un espírito punk, sen retórica. Na era da cultura do espectáculo, moda sen show.
Román Padín Otero